همگی می‌دانیم برای تاکید و لحاظ شدن میزان کیفیت و مطلوب بودن یک کالا یا خدمات، قوانینی وضع می شوند.
به شکل خاص، شاید درک این قوانین در مورد کالا ها برای ما ملموس تر باشد.
مثلا در هنگام خرید یک محصول خوراکی از فروشگاه، نشان استاندارد خیال ما را بابت طی شدن فرایند تولید و بسته‌بندی به شکل صحیح و بهداشتی راحت می‌کند.
اما در کنار این نشان، موراد دیگری نیز قابل مشاهده و بررسی هستند؛ مثلا سازمان غذا و دارو مقرر می‌کند میزان دقیق هر یک از مقادیر قند، چربی، نمک، پروتئین و …. روی محصول مورد درج شود.
در نتیجه اگر فردی در رژیم غذایی خود از برنامه منظمی پیروی کند، با بررسی المان های ذکر شده روی بسته‌بندی خوراکی متوجه خواهد شد که محصول مورد نظر مناسب وی خواهد بود یا خیر.
شاخص‌ها و استاندارد به مصرف کننده نهایی کمک می‌کنند تا محصول مورد نظر را با ویژگی های مطابق با نوع استفاده و کاربری خود انتخاب کند و اطمینان داشته باشد محصولی که خریداری می‌کند به لحاظ عملکردی با موارد مندرج برروی بسته بندی آن مغایرت ندارد و واجد حداقل الزامات است.
اما از بحث خوراکی که گذر کنیم، به طور کلی 8 گروه وجود دارند که ملزم به اخذ استاندارد هستند:
مواد غذایی، بهداشتی و دارویی
شیمیایی و سلولزی
فلز و ریخته‌گری
ماشین آلات و تجهیزات
مواد معدنی غیرفلزی، مثل نمک
ارتباطات، الکترونیکی و الکتریکی
وسایل نقلیه موتوری
بافندگی و چرم و پوشاک
