سیلندر ماشین چیست؟
سیلندر واحد قدرت پیشرانه به حساب می‌آید. در داخل سیلندر ماشین است که سوخت می‌سوزد و به انرژی لازم برای حرکت خودرو تبدیل می‌شود. تعداد سیلندرها در خودروهای معمولی می‌تواند چهار، شش یا هشت باشد. سیلندر ماشین از فلز و آلیاژ آلومینیومی یا چدنی ساخته می‌شود هرچند آلیاژهای گوناگون دیگری نیز در ساختار آن وجود دارند. در داخل سیلندر پیستون وجود دارد که بالا و پایین می‌رود و سوخت را متراکم می‌سازد. مخلوط سوخت و هوا مشتعل می‌شود و باعث احتراق می‌شود. در بالای سیلندر دو سوپاپ با نام های سوپاپ ورودی و خروجی وجود دارد. سوپاپ ورودی جایی است که مخلوط سوخت و هوا از کاربراتور یا انژکتور وارد سیلندر می‌شود و دود حاصل از احتراق نیز از سوپاپ خروجی خارج می‌شود.
سیلندر خودرو
گازهای تولید شده در زمان احتراق داخل سیلندر اکسلی را می‌چرخانند که با نام میل‌لنگ شناخته می‌شود. با چرخش میل‌لنگ نیروی تولیدی به گیربکس می‌رسد و نهایتاً چرخ ها به حرکت درمی‌آیند. معمولاً هرچقدر تعداد سیلندر ماشین‌ها بیشتر باشد پیستون‌های بیشتری برای احتراق سوخت بکار گرفته می‌شوند و بنابراین قدرت تولیدی نیز بیشتر خواهد بود. البته امروزه با استفاده از سیستم‌هایی همچون توربوشارژر و سوپرشارژر می‌توان قدرت‌های بیشتری را نیز بدون نیاز به تعداد سیلندرهای بالا تولید کرد.
اولین کاربرد واقعی سیلندر در سال ۱۷۶۹ و با اختراع ماشین بخار توسط جیمز وات صورت گرفت. او یک موتور بخار متشکل از یک سیلندر، یک پیستون و یک چرخ ساخته بود. از آن زمان تاکنون تمامی پیشرانه‌های احتراقی تولید شده دارای سیلندر بوده‌اند.
سیلندرها می‌توانند در پیشرانه به‌صورت خطی و یا در دو ردیف قرار گیرند و یا اینکه آرایش تخت داشته باشند. پیشرانه‌هایی با آرایش خط مستقیم به عنوان پیشرانه‌های خطی شناخته می‌شوند
و معمولاً چهار یا شش سیلندر دارند؛ اما اگر سیلندرها در دو ردیف و با زاویه نسبت به هم قرار گیرند با نام پیشرانه‌های V شکل شناخته می‌شوند زیرا با این آرایش شکل V را می‌سازند و معمولاً بیشتر از شش سیلندر دارند. برخی خودروسازان نیز آرایش سیلندرهای تخت را برای پیشرانه‌های خود انتخاب می‌کنند.
